یکشنبه, 03 آبان 1394 ساعت 12:58

ديفيبريلاتور يا الکتروشوک

نوشته شده توسط

 

ديفيبريلاتور يا الکتروشوک
دفيبريلاتور دستگاه نسبتا ساده اي است که وقتي قلب درست کار نمي کند مقدار زيادي انرژي از طريق قفسه ي سينه به بيمار داده مي شود. زماني که قلب با يک الگوي خاص نمي تپد، همه ي سلول ها در زمان هاي مختلف منقبض نمي شوند، فيبريلاسيون اتفاق مي افتد. ديفيبريلاتورهايي که امروزه بيشتر استفاده مي شود حدود 3000 ولت – بالاي 20 آمپر از طريق قفسه ي سينه ي يک بيمار انرژي مي دهد. 
(توجه: مقدار ولتاژ و جريان براساس اندازه و سايز بيمار و تنظيمات درماني تغيير مي کند.) اين مقدار زياد انرژي به علت نياز همه ي سلول هاي قلبي براي دپلاريزاسيون فوري است. اين فعاليت ممکن است به گره SA براي از سر گرفتن فعاليت و جمع کردن الگوي الکتريکي نرمال اجازه دهد. بعضي مواقع گره SA مي تواند به دست آيد، اما در بعضي مواقع نمي تواند. اين شکل از شکل موج انرژي با تجربه و آزمايش نمايان مي شود. شکل موج درماني استاندارد شبيه يک موج سينوسي ميرا شونده است.

Elnaz_Ahmadi174_1.jpg


امروزه شکل موج بايوفيزيک، استاندارد دقيقي در دفيبريلاتور است که داراي مختصات منفي و مثبت است و نتيجه هاي بيشتري با سرعت بالا را توليد مي کند. به علاوه، شکل موج هاي بايوفيزيک قادر به تحويل نتيجه هايي با انرژي کمتر است. شکل موج در شکل 1 نشان داده شده است.
يک دفيبريلاتور به يک بيمار در روش خاصي متصل مي شود. مکان پدال ها يا پدهاي چسبيده روي قفسه ي سينه شکل موج بايوفيزيک را در روشي که موقعيت الکتريکي قلب نرمال است تحويل مي دهد. يکي از پدال ها روي سمت راست بيمار، نزديک کلاويکال قرار داده مي شود. اين پدال استرنوم خوانده مي شود. پدال ديگر در سمت چپ بيمار نزديک دنده ها، زير سينه قرار داده مي شود. اين پدال نيز اپکس ناميده مي شود. اين موقعيت ها اغلب روي پدال ها نوشته مي شوند.
کار صحيح دفيبريلاتور براي مراقبت موفقيت آميز از بيماري که مشکلات قلبي را تجربه کرده است حياتي است. 
BMET ها روش هاي تست مناسب را تضمين مي کنند ( از جمله زماني که دستگاه به پريز برق متصل نيست و با قدرت باتري در حال اجرا است) و براي ايجاد عملکرد پروتکل هاي مطمئن کار مي کنند. هم چنين BMET ها قدرت خروجي دفيبريلاتورها را براي اطمينان اين که تنظيمات دستگاه با انرژي تحويلي واقعي مطابقت دارد اندازه مي گيرند.

Elnaz_Ahmadi174_2.jpg

(انرژي خيلي کم مي تواند موفق به راه اندازي مجدد قلب شود و انرژي الکتريکي خيلي زياد مي تواند به بيمار آسيب برساند) تجهيزات تست معمولا يک بار شبيه سازي بدن انسان را شامل مي شود. اگرچه الکتروشوک ها، دستگاه هاي خوبي براي ذخيره ي فعاليت الکتريکي قلب است، اما آن ها به مقدار انرژي در يک راه بسيار به موقع بستگي دارند. يک چارچوب زماني که پيشنهاد مي شود اين است که براي هر دقيقه در فيبريلاسيون، يک بيمار تقريبا 10 درصد ميزان انرژي رها مي کند. بنابراين، بهبود زمان بين اولين فيبريلاسيون و کاربرد شوک بايوفيزيک يک هدف مهم است.
کارديوورژن روشي از شوک قلبي دقيقا در نقطه ي راست يک موج ECG است. کارديوورژن زماني که يک قلب قدري فعال است و در دفيبريلاسيون کامل نيست مورد نياز است. الکتروشوک قادر به تجزيه و تحليل موج ECG از بيمار براي ارائه شوک در زمان مناسب است. شوک فورا بعد از اوج موج R تحويل داده مي شود. 
اساسا پزشک پدال ها را روي بيمار قرار داده، دکمه ي شوک را فشار مي دهد و هيچ اتفاقي نمي افتد تا اين که الکتروشوک بتواند انرژي را در زمان مناسب ارائه دهد. کارديوورژن معمولا يک تابع تست شده به منظور بررسي عملکرد مناسب دستکاه است. تجهيزات تست الکتروشوک تخصصي مي تواند کارديوورژن مورد نياز موج ECG را شبيه سازي کند.
AED – دفيبريلاتورهاي خارجي خودکار – امروزه اين تجهيزات در طيف گسترده اي از مکان ها شامل هواپيماها، در ماشين هاي پليس و با پرسنل امنيتي در دسترس است. در هواپيماي O,Hare در شيکاگو، آن ها روي ديوار در مدل هاي شيشه اي آويزانند (شبيه کپسول هاي آتش نشاني). هواپيما تصميم گرفته که بايد يک دفيبريلاتور در هر دقيقه براي دسترسي سريع از هر کجا در هواپيما وجود داشته باشد. اساسا، AE ها شبيه الکتروشوک ها است، اما آنها عموما نمايشگر شکل موج ندارد، از پدهاي چسبيده به بيمار به جاي پدال ها استفاده مي کنند و قدرت تحويل داده شده را به طور اتوماتيک محاسبه مي کنند. خصوصيات مهم AED ها، پدهاي بيمار است که سيگنال هاي ECG را چک مي کنند تا به يک بيماري که در فيبريلاسيون نيست شوک داده نشود. بيشتر اين واحدها آموزش هاي سمعي ارائه مي دهند به طوري که آن ها مي توانند توسط شخصي بدون آموزش پزشکي انجام شوند. به علاوه، تجهيزات داراي حافظه اي هستند که موج هاي ECG از بيمار را ذخيره کرده و آن ها را براي کارکنان پزشکي وقتي که بيمار به يک بيمارستان منتقل مي شود ارايه مي کند. صليب سرخ امريکا اطلاعات ارزشمندي درباره ي AED ها دارد. يک نوع از AED در شکل 2 نشان داده شد است.
در نهايت، هدف از ساخت AED ها به طور گسترده اي براي بهبودي زندگي قربانيان فيبريلاسيون قلبي است که براي کاهش زمان تا الکتروشوک مي تواند استفاده شود. AED ها خودشان بايد خود تشخيصي باشند چون انتظار مي رود که تست کردن توسط افراد آموزش نديده بدون تجهيزات تست شده انجام شود.

قلب هاي مصنوعي
دستگاه هاي کمک قلبي موقت خارجي زماني استفاده مي شود که بيمار خطر قابل توجهي در ماهيچه هاي قلبي دارد. خون به يک بطن خارجي براي دادن زمان قلبي براي درمان منحرف مي شود. اين ها اغلب در صورت کوتاه مدت زماني که بيمار به ديگر درمان ها پاسخ نمي دهد و يک پيوند لازم است استفاده مي شوند. دستگاه هاي کمک بطني ( VADs ) و دستگاه هاي کمک بطني چپ 
( LVADs ) مي توانند بسيار پرهزينه باشند وريسک مرتبط زيادي را دارند.

Elnaz_Ahmadi174_3.jpg

Elnaz_Ahmadi174_4.jpg

پيس ميکرها يا ضربان سازها
ضربان سازها مي توانند فعاليت مناسبي از قلب را براي نگهداري ريتم الکتريکي منظم ساپورت کنند يا آن ها مي توانند قلب را تنها زماني که به طور مناسب نمي زند شبيه سازي کنند. يک نمونه از پيس ميکرها در شکل 3 نشان داده شده است. عموما فقط BMET ها با آموزش هاي تخصصي در حمايت از ضربان سازها نقش دارند. چندين نوع از پيس ميکرها وجود دارد که عبارتند از :
 ضربان قلب خارجي پوست يا ضربان خارجي قفسه سينه ( TEP) يک نوع خارجي از پيس ميکرها است که از پدهاي قرار داده شده در روي پوست بيمار استفاده مي کنند. TEP اغلب در اورژانس ها و براي اندازه گيري هاي موقت تا زماني که يک پيس ميکر کاشتني بتواند ارائه شود، انجام مي شود. ترکيبي از زمان پالس و مقدار انرژي تحويل داده شده براي پيدا کردن اثر قلبي خوب و با اين حال روند قابل تحمل براي بيماران متعادل است. پيس سنکرون اغلب براي مکمل فعاليت خود قلب استفاده مي شود.
 پيس ميکرهاي داخلي اغلب به پيچيدگي کامپيوترهاي کوچک بوده و قادر به شناسايي و درست کردن اختلالات الکتريکي است. وقتي پيس ميکر در مکان خود قرار دارد، کنترل شدت جريان برق و بسته ي باتري فقط زير پوست و در زير کلاويکال قرار داده مي شود. سيم ها نيز از ميان رگ هاي خوني داخل موقعيت صحيح قلب کشيده مي شود. اين دستگاه ها قادر به پاسخ به فعاليت بيمار با استفاده از سنسورهاي ECG در مورد دستگاه است. آن ها مي توانند داده ي بيمار را براي دانلود کردن بدون سيم از ميان پوست ذخيره کنند. يک تنوعي از مدل ها به بيماران براي مشکلات شرايط الکتريکي مختلف کمک مي کند. شکل 3 پيس ميکر 3 ليدي را نشان مي دهد، اما پيس ميکر هاي 2 ليدي متداول است.
پيس ميکر هاي خارجي به قلب بيمار از طريق سيم هاي داخلي متصل مي شوند اما الکترونيک ها خارج از بيمار ايجاد مي شود. اين روش از ضربان ساز اغلب مانند يک اندازه گيري موقت ( براي مثال بعد از جراحي ) براي کمک به فعاليت خود قلب استفاده مي شود.

دفيبريلاتورهاي کاشتني

Elnaz_Ahmadi174_5.jpg

دفيبريلاتورهاي کاشتني که به آن ديفيبريلاتور قلبي کاشتني (ICD) نيز گفته مي شود: شوک الکتريکي را به قلب وقتي که فيبريلاسيون تشخيص داده مي شود تحويل مي دهند. آن ها ممکن است به ندرت به تحريک قلبي نياز داشته باشند. در حالي که آن ها خيلي شبيه به پيس ميکرها بوده ولي هدفشان کاملا متفاوت است. آن ها شبيه يک بيمه نامه براي بازگشت قلب عمل مي کنند.
به اين دستگاه ها باي پس قلبي ريوي نيز گفته مي شود و به طور متداول در طول جراحي قلب باز استفاده مي شود. ماشين اکسيژن سازي مي کند و خون را براي بيمار پمپ مي کند. براي به حداقل رساندن خطري که پمپ ها مي توانند روي سلول هاي خوني و ديگر مؤلفه هاي خوني داشته باشند، پمپ غلتکي
( که لوله را براي حرکت محتويات فشار مي دهد ) و پمپ هاي سانتريفيوژ 
( که از نيروي گريز از مرکز براي حرکت خون استفاده مي کند) استفاده مي شود. اکسيژن سازي خون اغلب از يک غشائي که دقيقا براي تبادل گاز طراحي شده است استفاده مي کند. دستگاه شامل يک گرم کننده خون نيز است. شکل 4 يک ماشين قلبي–ريوي را نشان مي دهد و شکل 5 نمونه اي از پمپ هاي مورد نياز براي حرکت خون است.

Elnaz_Ahmadi174_6.jpg

اکسيژن غشا و فرايندهاي غشايي خارجي (ECMO) 
اصولا در اتاق عمل ( براي جراحان جهت کار بر روي قلب ) استفاده مي شود، ماشين هاي قلبي- ريوي يک دستگاه مرتبط به نام ECMO دارند. اين حمايت روي بيماران براي دوره هاي طولاني ( روزها ) به جاي ساعت ها در طول جراحي استفاده مي شود. عبارت ديگر براي ECMO حمايت از زندگي خارج (ECLS) است. BMET هاي آموزش ديده ي بالا در حمايت از اين دستگاه ها نقش دارند.

جايگزين هاي دريچه 
دريچه هاي قلب انسان قابل تعويض است. دريچه هاي جايگزين معمول شامل 
دريچه هاي آئورت و ميترال است. گزينه هايي براي جايگزيني شامل دريچه هاي خوک است که شکل 7 کنترل پنل بالون را نشان مي دهد.

Elnaz_Ahmadi174_7.jpg


پمپ هاي بالون داخل آئورتي (IABP) 
اين دستگاه ها اغلب در بالين بيمار براي کمک به قلب، اجازه دادن به قلب براي استراحت و بهبودي، مخصوصا پس از حمله قلبي (MI) يا جراحي قلبي استفاده مي شوند. يک کاتتر با يک بالون داخل شرياني استخوان فمورال (ران) قرار داده شده و داخل آئورت کشيده مي شود. بالون متقارن با ريتم قلب براي بهبودي تزريق وريدي کرونري و کاهش حجم کار قلب باد شده و دوباره بادش خالي مي شود. پمپ هاي بالون از هليوم به عنوان گاز شاتل ( لرزنده ) براي باد کردن و خالي کردن باد بالون استفاده مي کند. بالون طي دياستول براي افزايش فشار باد مي شود و قبل از سيستول خالي مي شود که اين فشار را کاهش مي دهد و آن را براي قلب براي پمپ کردن آسان تر مي سازد. دستگاه در شکل 6 نشان داده شده و کنترل پنل آن در شکل 7 نشان داده شده است.

منبع : ماهنامه مهندسی پزشکی